Alles is daar begonnen, met het opstijgen.
Nee, het is geen verhaal van 'n opstijgend vliegtuig.
Ja, het begin is eerder dit.
Ik had 'n afspraak met Jean-Charles Perrin.
Het begint waar het moet eindigen: hier.
Ik heb een afspraak met de heer Jean-Charles Perrin.
U kunt hem vinden in gebouw F
zes hoog, kantoor 6024.
Meneer ?
Goedemorgen. Ik heb 'n afspraak met de heer Jean-Charles Perrin.
Een bezoeker voor de heer Perrin.
Goedemorgen.
Ik heb een afspraak met de heer Jean-Charles Perrin.
Goed, als u wilt meelopen.
Xavier !
Goedemorgen, Meneer Perrin. - Zeg toch Jean-Charles.
Dit is echt fijn. Kom toch binnen.
Hier werk ik.
Jong talent. Uitzicht op Parijs.
Daar heb je de Sacré Coeur. De Eiffeltoren.
En Jussieu uiteraard.
Prachtig. - Heel Parijs.
Ik ken je vader al...
We studeerden samen aan 't ENA. Destijds was 't nog in Parijs.
Ik weet het nog. Het dateert van...
Oldfirst wordt gedumpt door Moodis...
Mijn vader is iemand die dit begrijpt.
terwijl ADR Allied Irish fors terugvalt.
Ga naar hem toe. Je verliest er niks bij.
Hij is best aardig. Ik ken hem al...
Dit is dus mijn vader.
Het is helemaal jouw terrein.
Hou je van dubbele malt ?
Ken je Donohugue ? Schots. Een echt pareltje.
Alles is in feite begonnen toen hij dit zei.
Ik kan je alleen maar zeggen dat er door de nieuwe Europese richtlijnen
volgend jaar nieuwe banen komen.
Als jij 'n doctoraal doet over iets wat over de Spaanse economie gaat,
kan ik je 'n baantje bezorgen. Ze hebben mensen nodig.
Maar je moet Spaans spreken
en je moet de Spaanse markt kennen.
Ken je Spanje ?
Ja. Ik ken Ibiza wel 'n beetje.
Toen heb ik besloten een jaar naar Spanje te trekken.
Toen ik klein was, was ik blond en wilde ik schrijver worden.
Later ben ik veranderd. Een mens verandert.
Mijn moeder is een spraakwaterval.
Een echte spraakwaterval. En het ergste is
dat die de waarheid zeggen.
Je eet geen bulgur, geen tofu. Het is hopeloos.
Als jij liever junkfood hebt vol genetisch gemanipuleerde rotzooi,
pesticiden en prionen, moet je dat maar doen.
Ik kan je niet tegenhouden.
Eerst twijfelde ik nog, maar bij nader inzien
vond ik dat ik toch maar moest gaan.
behandelde troep. - Spanje.
Ik deed navraag naar 't universitaire uitwisselingsprogramma.
Het heet Erasmus en het is een ontzettend zooitje.
Ogenblikje.
Je vraagt je af wie Erasmus is ?
Op het Internet
werd ik eerlijk gezegd niet veel wijzer.
Blijkbaar was het een soort Hollandse reiziger van rond 1500.
Over de inschrijving deed ik 3 maanden.
Dat is hiernaast.
Hebt u mijn collega gesproken ? - Daar kom ik vandaan.
Ik wil een Erasmusdossier aanvragen.
Hebt u uw inschrijvingsdocument ? - Ik heb 't net gekregen.
Er is niks ingevuld. Wat moet ik hiermee ?
Ze zijn m'n dossier kwijtgeraakt. Ik moet 'n nieuw aanleggen.
Welja. Jullie zijn allemaal hetzelfde.
Je wacht tot 't laatste moment voor 'n dossier met documenten van...
Ik had 't ! Zij zijn het kwijtgeraakt. Dat kan ik toch niet helpen ?
Ik wilde alleen weten welke papieren ik nog nodig heb...
om...
het dossier volledig te hebben.
Juist. Nou, een Erasmusdossier voor een DEA is simpel.
Je hoort 't te weten. Het staat op de begeleidende fiche.
De toestemming van uw projectleider hier,
de toestemming van de buitenlandse projectleider,
de toestemming van beide universiteiten,
je ziekenfondskaart...
Ben je aangesloten bij de SMEREP of de MNEF ?
MNEF. - In dat geval
haal je bij 't MNEF-kantoor in gebouw D
op de begane grond een formulier E-111.
Je moet niet zuchten. Zonder zo'n formulier krijg je in het buitenland
je medische uitgaven niet vergoed.
Die dingen vul je dus in.
En verder de gewone dingen. Een c.v.,
een brief met je motivering,
de titularis van je doctoraal enzovoort.
Al die dingen.
Ik weet niet waarom de wereld zo'n zooitje is geworden.
Ik weet niet of de wereld zo moest worden.
Alles is ingewikkeld, slecht uitgewerkt, onoverzichtelijk.
Vroeger had je velden
met koeien en kippen.
Alles was veel eenvoudiger.
Vroeger waren de dingen tastbaar.
In de kinderboeken van Martine had je dieren...
je at wat je kweekte...
je maakte zelf je kleren en je huis.
Op de boerderij was het leven eenvoudig voor Martine.
Waarom zijn we uit de wereld van Martine gestapt ?
Vreselijk.
Wat dan ?
Zo seksistisch.
Wat 'n rotkijk op de vrouw.
Hoezo ?
Omdat ze de kippen voert en de koeien melkt ?
Nee, dat niet. Maar het is wel jouw natte droom.
Het lieve meisje met haar jurkje en rode wangetjes.
Welnee.
Mijn ouders hebben me naar haar genoemd.
Ik word er niet goed van.
Mijn moeder las die boeken als kind.
Ik vind het best schattig.
Maar, Martine...
Zo erg is het niet.
Is het om "Martine" dat je...
Ik ben triest dat je weggaat.
Ik ben ook triest.
Wat is er ?
Vertrek naar Barcelona
met Air France vlucht 6237.
Nu instappen in hal C.
Wacht, Martine.
Ze is bedroefd, hé ?
Ik ben ook bedroefd.
Weet je zeker dat 't een goed idee is ?
Begin nou niet, mam.
Zit je vader hier niet achter ?
Nee. Ik heb zelf besloten om het te doen.
Mijn vliegtuig vertrekt zo. Houd er nou over op.
Ik ben ook bedroefd. Iedereen is bedroefd.
Je zou 't niet zeggen.
Attentie, alstublieft.
De laatste passagiers voor Air France
vlucht 6237 naar Barcelona
worden verwacht in hal C.
Niet huilen. We zien elkaar gauw.
Niet huilen, Martine.
Het gaat heus wel.
Xavier, weet je zeker dat het goed is ?
Hou je kop, mam.
Alstublieft, mevrouw.
Wilt u iets te drinken ?
Erasmus ?
Ja.
Wat studeer je ? - Economie.
Serieuze dingen. De beurs en zo.
Zoiets, ja.
En ken je Barcelona ?
Nee, ik ben net geland.
Je zult het wel naar je zin hebben.
O ja ?
Reken maar. Geweldige stad.
Mijn koffer. - Tot kijk.
Heb jij de sleutel ?
Dit is net 't soort eikel dat ik meestal uit de weg ga.
Maar kennelijk wou hij persé met mij praten.
Het is echt 'n krankzinnige stad.
Hier gaan de mensen pas om tien uur uit eten.
Eerder is er geen hond in de restaurants.
En dan gaan ze er tegenaan. Het zijn fuifnummers in Barcelona.
Ken je de barres de copas ? - Nee.
Dan verklap ik 't niet.
Voor Erasmus moet je ijzersterk zijn.
Veel slapen zul je niet doen.
En u... jij... Wat kom jij doen ?
Ik ben arts. Een belangrijke baan
in het Hospital del Mar. Ik ben neuroloog.
En jij ?
We zijn 2 weken getrouwd. Ze wacht nog af.
Maar eerst gaat ze Spaans leren.
Ken je geen Spaans ?
Nee. Spreekt u Spaans ?
Een beetje.
Ik kom voor m'n doctoraal aan de universiteit van Barcelona.
In een onbekende stad zie je lange straten
met betekenisloze gebouwen.
Alles is onbekend, maagdelijk.
Neem me niet kwalijk... De straat...
Carrer des Escudellers Blancs ?
Wat ?
Ik denk... Aan het einde rechts.
Gewoon rechtdoor. - Zo ?
Ja. Zo verder. - Oké. Dank u.
Over een jaar heb je in deze stad gewoond,
ben je de straten doorgelopen tot op het einde
heb je deze gebouwen gekend,
ben je met mensen omgegaan.
Als je in de stad hebt gewoond,
ben je tien, twintig, duizend keer in deze straat geweest.
Tien, twintig, duizend keer.
Urquinaona...
Passeig de Gracia... Laietana...
Na 'n tijdje is alles van jou omdat je er gewoond hebt.
Zo zou het met mij ook gaan, alleen wist ik het nog niet.
Urquinaona.
Dit woord met Sioux-ondertoon voegde zich bij de lange lijst
van de bizarre namen in je achterhoofd.
"Urquinaona" nestelde zich naast Mouffetard,
Bondoufle, Pontault-Combault,
Marolles-en-Hurepois,
Mandelieu-La-Napoule of Knokke-Zoute.
De naam werd normaal en vertrouwd.
Veel later, toen we terug in Parijs waren,
werd de hele toestand een geweldig avontuur.
De vreselijkste dagen van een reis,
de grootste mislukkingen
is wat je daarna het meest vertelt.
De bel doet het niet. - Wat ?
Hij doet 't niet.
Wie zoekt u ?
Een meisje genaamd...
Sonia Miralpeix.
O ja.
Meneer Miralpeix !
Ja ? - Hallo.
Ik ben Xavier. Kunt u... de deur ?
Ja, ogenblikje. Ik doe open.
Dank u. - Graag gedaan.
Voor de eerste dagen onderdak in Barcelona
had een kennis van moeder gezorgd.
Nog wat koffie ?
Nee, dank u.
Had je vliegtuig vertraging ?
Nee.
De kerel, een Chileen, heeft een nicht in Barcelona.
Ik kon enkele dagen bij haar logeren tot ik 'n flatje had.
Maar ik kon niet lang blijven.
Ze woonde bij haar opa en het was ingewikkeld.
Voor mij was het ingewikkeld om lang te blijven.
Zo. Het was al ingewikkeld van tevoren,
maar dit was het typische geknoei van m'n moeder.
Nooit meer naar haar luisteren. Nooit meer op haar knoeiplannen ingaan.
Ja.
Je wordt bedankt, moeder.
Nooit meer naar haar luisteren. Nooit meer op haar teringplannen ingaan.
Hallo ? Jean-Michel ?
Ja, hallo. Met Xavier.
Van de luchthaven. Juist, ja.
Hé, ja.
Je kent me toch nog ? Van de luchthaven.
Ja... Oké. Luister.
Ik vind het vreselijk vervelend...
Ik vind het vervelend dat ik je zo moet bellen,
maar ik zit in de puree.
Toe, alsjeblieft.
Nee, er zijn hier een paar kerels...
Kijk, je had me gezegd dat je kon...
O, juist... juist...
Dat is heel... Ja...
Ja, dat is...
Dat is heel...
Dat is heel aardig van je. Ja, want hier...
Ik weet niet precies wie er dood is, maar zij is nu in Chili
en ik heb geen onderdak.
Dat is helemaal geen probleem.
Ik zei het toch ? We zijn er ook net,
het is dus nog even behelpen.
Doe alsof je thuis bent. Ik had 't de eerste keer ook.
Wij Galliërs moeten elkaar toch helpen ?
Je kunt op de sofa slapen.
Anne-So maakt 'n hapje klaar.
Ja.
Hebt u honger ?
Ja.
Ik heb niet veel te bieden. Ik heb...
rijst...
of pasta.
Met daarbij...
We hebben geen boter, maar wel olie...
Prima ! Pasta met olijfolie.
Gewoon behelpen, hup.
Hup.
Sorry, hoor. We konden niet anders.
O ja, ja. Nee... Geeft niks.
Wilt u koffie ?
Waarom niet ?
Je denkt dat het architectonisch complex is,
maar de hersenen functioneren vrij simpel.
Hypofyse... hypothalamus...
Daar heb je de hersencortex.
Met de twee hemisferen.
Het geheugengebied bevindt zich...
in de hypocampus...
binnenin de temporale kwab.
Ik vat het uiteraard samen, want het geheugen...
Mijn vakgebied beslaat de relaties
tussen dit hersengebied hier,
dat zowat het geheugen omvat,
en dat gebied daar dat de taal stuurt.
We hebben opmerkelijke pathologieën aangetroffen.
Zo kan een tweetalige getroffen worden
door een amnesie die slechts een taal wist.
O ja ? - Jazeker.
Door een lambda-trauma kent hij alleen nog z'n moedertaal.
Zijn tweede taal... niks meer.
Van de harde schijf gewist.
Slim, hé ?
Ik heb uw...
Ik heb uw advertentie in de krant gezien.
Ja, voor het appartement.
Ja, en ik zou het graag...
Delen... delen...
In Barcelona een flat vinden is een hele opgave.
Hallo.
En ? Neem je het ? 50000 per maand. Goed ?
Dat komt overeen met zo'n 1000 euro.
Vijftigduizend. Neem je het of niet ? - Ja, prima.
50000, de eerste van de maand. - Ik kijk even.
We willen het ook verkopen. De eerste van de maand. Zo niet...
Ik moet er dringend vandoor.
kan je wat voor me doen ?
Ja.
Jazeker, geen enkel probleem.
kan je Anne-So mee uit nemen ?
Ze gaat niet graag alleen op pad.
En omdat jij wat Spaans spreekt...
Ja, ja... Nee, nee, jazeker.
Geen probleem. Ik... Ja.
Ik zag u in het vliegtuig huilen.
O ja ?
U keek zo treurig.
Ik werd er zelf treurig van.
Ja, je denkt dat je blij bent weg te gaan,
dat je sterk bent...
Maar aan boord wist ik het niet meer.
Weggaan valt niet mee.
Je laat dingen achter, je weet niet waar je terechtkomt.
Ja. Het is een vreemde mengeling.
Bij mij is het net zo.
Ik ben dolgelukkig met Jean-Michel.
Ik wilde echt met hem mee en iets intens met hem beleven,
maar tegelijk ben ik er bang voor.
Een nieuw leven beginnen.
Een andere taal leren.
Ik heb het gevoel voor een berg te staan.
Ja.
Ik voelde de behoefte om Martine vaak te schrijven.
Ik schreef dingen die ik haar nooit hardop zou hebben gezegd.
Ik was altijd heel gereserveerd geweest.
Met die afstand tussen ons leek ik meer te moeten zeggen.
En dat bracht me dichter bij haar.
Ik heb je brief gekregen.
Het is fijn van je te horen.
Maar soms vind ik het ook stom
als je zo lovend over Barcelona doet.
Ik ben blij en jaloers tegelijk.
Ver van elkaar zijn valt niet mee.
Ik tel de dagen dat ik dicht bij jou wil zijn.
Ik hou van je.
Een flat delen lijkt soms op een examen afleggen.
Sorry, hoor. Dit is geen proces of zo, maar we kregen zoveel kandidaten.
Dus wilden we iedereen laten komen en dan samen beslissen.
We willen cool met elkaar omgaan.
We willen goeie vibes tussen elkaar.
Ja, cool. Uitstekend. Geen probleem.
Nou, het kan lastig worden met jou aangezien je Fransman bent.
Wij komen al uit diverse landen. Ik ben Italiaan, Tobias is Duitser,
Lars is Deen, Wendy is Engelse
en Soledad is Spaanse.
Zij is de enige van hier. - Uit... ?
Tarragona. - Tarragona, precies.
We zeiden niet dat het een bezwaar was.
Ja, maar als hij Italiaan of Spanjaard is, wordt 't wel makkelijker.
Niet voor mij, als hij Italiaan is.
Ik spreek Frans.
Ik heb in Parijs gewoond.
Denk om de goeie vibes, Alessandro.
Goeie vibes. - De huur is ontzettend hoog.
Met ons allen kunnen we hem drukken.
Maar 't vergt wel enige organisatie zodat 't voor iedereen leefbaar is.
Snap je ? - Ja.
Mooi. Ik heb een paar vragen, Xavier.
Wat studeer je ?
Economie.
O, economie.
En hoe zie je je leven over een jaar of vijf ?
Jezus, Tobias. Wat vraag je nou ?
Tobias ! Zoiets kan je niet vragen.
Ik weet ook niet wat ik over 5 jaar doe. - Het is een normale vraag.
Ik heb een lijst met vragen. Wie het niet bevalt, kan wat anders vragen.
Kom, zeg. - Het slaat nergens op. Wat maakt 't uit ?
Vreselijk. Het gaat niet altijd zo. Hij is eigenlijk best aardig.
Kom, nou. Het is psychologisch.
Oké dan. Lees maar.
Ik zag het meteen zitten.
Ik wilde dolgraag dat ze me accepteerden.
De warboel die er heerste leek op mijn eigen warboel.
Hun gebekvecht leek op het jarenlange gebekvecht in mijn hoofd.
Hou je van...
muziek ?
En hou je van paardrijden ?
Wat voor muziek ?
De colleges waren begonnen en ik had nog geen flat.
Tot straks, Anne-Sophie.
Ik snap die Catalaanse colleges niet. Jullie ?
Dit kan zo niet verder. Iemand moet 't hem vragen.
Wie vraagt hem om Castiliaans te praten ?
Studeren jullie Frans ?
De Franse colleges ?
Gatverdamme, wat 'n gedoe.
Wie ? - Jij.
Mooi. Goedemorgen iedereen.
Vandaag hebben we het over de toekomst van het wereldkapitalisme.
Meneer, alstublieft ?
Excuseer me, maar kunt u Castiliaans praten ?
Dat zal niet gaan.
De meeste studenten zijn Catalanen, er is geen reden om te veranderen.
Hier zijn wel 15 Erasmus-studenten die geen Catalaans spreken.
En Spaans is voor u geen probleem.
Ik begrijp het, juffrouw. Ik begrijp het goed.
Maar u moet mij ook begrijpen.
We zijn in Catalonië en Catalaans is hier een officiële taal.
Als u Spaans wilt, gaat u maar naar Madrid of Amerika.
Nu dan... de toekomst
van het wereldkapitalisme. Wat kunnen we over dat systeem zeggen ?
Ik mocht het meisje wel. Ze paste niet bij economie.
Ik vroeg me af wat ze hier deed.
Zoals ik me steeds had afgevraagd wat ik ergens deed.
Er was slechts een betaalmiddel: goud.
Ik spreek Catalaans omdat ik Catalaan ben en in Catalonië woon.
Ik vind 't vreemd dat je het Catalaans verdedigt
terwijl we samen aan Europa bouwen.
Dat vind ik niet.
Volgens mij gaat het hier om identiteiten.
En er bestaat geen unieke geldige identiteit.
Wel een aantal identiteiten die volstrekt samen gaan.
Het gaat om respect.
Zo heb ik bijvoorbeeld op zijn minst twee identiteiten:
de Gambiaanse,
die ik van mezelf heb, en de Catalaanse.
Ik vind 't niet tegenstrijdig die twee te verenigen.
Je bent Fransman of je bent van Mars... Nee.
Je bent Fransman en je hebt je Franse identiteit.
Begrijp je ?
Je "identité"... Asterix.
Françoise Hardy.
Kaas.
Ik geef je mijn "pan tumaca". - Wat ?
"Pan", brood. Brood-tomaat.
Het liedje.
Ik geef je mijn... mijn Dali.
Spanje is meer dan "olé". Het is meer dan alleen flamenco.
Het is flamenco en nog veel meer. Er daar hoort het Catalaans bij.
Dat geschipper tussen talen is vast ontwrichtend.
Dat heb je in België toch ook met Vlaams en...
Waals ? Da's heel anders.
Ik ben Waalse, maar spreek geen Vlaams.
In Vlaanderen geef ik me voor Française uit.
Dan praten ze Frans tegen me.
Ja ? Echt ?
Mooi, mooi. Prima.
Ja, geweldig.
Als ze doorhebben dat ik Waalse ben, geven ze geen antwoord.
In orde. Geen probleem.
Geweldig ! Ik heb 'n flat.
Leuk. - Ja... hé... juist.
Nou.
Ik heb 'n kutkamer bij de moeder van m'n werkgeefster.
Wat doe je ? - Ik ben au pair. Babysit.
Nou, geweldig !
Nou, geweldig.
Geweldig voor jou. - Ja, voor mij.
Ik ben triest dat je weggaat.
Ik wil boeken schrijven.
Hallo, Wendy.
Hoi.
Hoe gaat het ? - Prima.
Wat is dat ? - Babylonië.
"De Spaanse Herberg"
Het was er letterlijk een Spaanse herberg.
Even kijken... Herberg...
"Het is met lectuur zoals met Spaanse herbergen,
je vindt er alleen wat je zelf meebrengt."
Maurois.
Ik kan het moeilijk uitleggen, maar het komt ongeveer hierop neer.
Hallo.
Ik neem de telefoon ter illustratie.
Of nee, de koelkast.
Waarom leg je je bril in de koelkast ? - Ik leg 'm daar niet, ik was 'm vergeten.
Gisteren voor ik naar bed ging, nam ik nog wat kaas uit de koelkast.
En toen ik hem teruglegde, legde ik mijn bril erin.
Ja, zaterdag.
Alessandro, je voeten. - Het is maar water.
Soledad, dat is mijn rek.
De fles is te groot voor mijn étage. - Je kunt 'm toch neerleggen ?
Alsjeblieft, Tobias.
Iemand thee ? - Nee, dank je.
Niet ? - Zullen we ?
Ja, ik.
Ja ?
Daag.
Welnee.
Maar binnenkort kom je me opzoeken.
Welja.
Tuurlijk.
Nee.
Toe nou.
Ik kan niet vrijuit praten.
Omdat ik niet alleen ben.
We eten niet uit, ik heb geen geld.
Welnee.
Helemaal niet. Alleen...
Heus niet.
Niet een, maar vijf mensen hier bij me.
Laten we niet kibbelen over de telefoon.
Binnenkort zie je me. Ik verlang naar je.
Maar natuurlijk.
Ik ook. Zeker weten.
Ik hou ook van jou.
We bellen gauw. Kusjes.
Ik hou van je, liefste.
Ik ben gek op je, liefste.
Hallo ?
Een ogenblikje.
Xavier is er niet.
Hij komt vanavond terug.
Goed ?
Xavier is
er nu niet.
Hij komt
vanavond terug.
Ja, maar hoe laat ?
Excuseer me, ik spreek geen Frans.
Zeg dat hij zijn moeder belt.
Zijn mama. Ik zal het hem zeggen.
Beloofd ?
Xavier is naar school.
O, juist. Naar de fac.
Wat ?
Fuck ? - Ja, na de fac
kan hij mama bellen. - Wendy, maak je niet druk.
Prachtig, hé ?
Anne-Sophie !
Lieve help.
Voel je je niet lekker ? - Misschien moet ze wat eten.
Leuke middag gehad ? - Heel leuk.
Hoe heb je elkaar leren kennen ?
In Dinard.
In een pizzeria.
We gingen er elke dag naartoe. Met 'n kleurrijke Italiaanse ober.
Fandaak stel iek oe foor: melloen en gham.
Heel lekker. Buonissimo.
Zei ie dat zo elke dag ?
Elke dag. Twee weken lang.
En echt iedere dag ?
Ik werkte in het ziekenhuis en Anne-Sophie...
Vertel 't hem maar.
Nee, doe jij maar.
Vertel jij maar verder.
Ach, zeg het nou, Anne-So.
Waarom kwam je daar elke dag ?
Nee !
Doe nou niet verlegen.
Kom op, vertel !
Nee, ik vind 't gęnant.
Bangerd. Wat is er nou gęnant aan ?
Nou, het is gewoon persoonlijk.
Ik hoef 't niet te vertellen.
Kom op.
Nee, laat maar.
Het is niet erg. Het hoeft niet.
Als ze geen zin heeft.
Zeg het nou, verdomme.
Het is inderdaad niet erg.
Doe niet zo beduusd.
Nou...
De eerste keer
dat ik Jean-Michel zag,
bij de eerste oogopslag...
wist ik dat ik verliefd was.
Zo ineens.
Stapelverliefd.
Ik zag hem en bedacht:
"Jeetje, dat is mijn man."
Liefde op het eerste gezicht.
Precies.
Je bent onmogelijk.
Verdomd, alweer.
Ja, hallo ?
Kunt u na acht uur terugbellen ?
Dank u wel. Stelletje etters.
Waarom rook je je joints altijd in mijn kamer ?
Omdat 't comfortabel is. - En het is de enige keurige kamer.
Wind je niet op, Wendy.
Goedemiddag. - Dag, M. Cucurull.
Ik laat meneer de flat even zien.
Waarom ? - Met jou praat ik niet.
Fietsen zomaar in de gang.
Dat moet overschilderd worden.
Loop maar door.
Lieve help. Het kastje van oma.
De woonkamer...
De Heilige Maagd.
Hier stond een Mariabeeld. Waar is het Mariabeeld ?
De madonna staat... ergens anders.
Het is een puinhoop.
Vlug, geef hier. Straks komt hij hier.
Schiet op !
Een ogenblikje. Ogenblikje. Ik ben naakt.
U moet de flat voor maart ontruimen. - Maar...
Ik loop even mee naar de deur.
Dit lijkt nergens op.
Kunt u zeggen waarom ? - Nee.
Ik wil geen studenten meer.
Maar waarom ? - Kijk hoe alles erbij ligt.
Ik zei nog opruimen. - Waarom altijd ik ?
Ik had de vaat niet gedaan omdat ik dacht
dat Lars en Soledad nog moesten eten.
En toen ben ik tv gaan kijken en daarna had jij 'm gedaan.
Ik wou 't doen, maar jij bent zo'n maniak...
Wat ?
Ik wil niet in een stal wonen ! En ik ben geen maniak.
Jij belooft altijd veel, maar je doet nooit wat.
Jij lijkt me 'n ernstige jongeman.
Vanaf volgende maand praat ik met jou.
En voortaan is het 180000 peseta.
180000 peseta ? - Ja.
Honderd tachtig duizend peseta ?
We moeten er nog iemand bijnemen.
Ik ken iemand die aardig is van mijn college economie.
Wie ? - Het is een meisje.
Heel ernstig. Ze komt uit België.
Dan moet iemand 'n kamer delen.
Misschien jullie.
Wat betekent het als iemand "la fuck" zegt ?
La fuck ?
Je zult "la fac" bedoelen. Da's de universiteit.
Het is hetzelfde als faculteit, maar dan korter.
Meen je dat ? Is "fac" universiteit ?
Ja. - En je zegt "Je vais la fac" ?
Wees gerust, ik heb geen hond.
Nog andere vragen ?
Nee. - Dank je.
Ik spreek Frans.
O ja ? - Ik heb in Parijs gewoond.
Dank je. - Tot kijk.
Ik bel je nog. - Tot ziens.
Is ze niet geweldig ?
Niet geweldig. Ze is oké. - Ze is aardig.
Ik mag haar. - We kunnen beter vinden.
Bevalt ze je niet ? - Ik moet ervandoor.
Ik ga naar de "fac". - Veel plezier.
Je hebt massa's dingen die ik ook heb.
Hé, je hebt Ali Farka Toure. - Jij ook ?
Wat doe je morgen ?
Mijn vriendin Sabine komt uit België over.
Leuk.
Sabine ? - Xavier ?
Hallo.
Hier is het.
Ik mis je echt.
Ik kan op 't strand zitten en je toch missen.
Morgen is het zondag en gaan we naar Sitges.
Da's een ander strand in de buurt.
Nu zit ik op het strand in Barcelona.
Sitges is ergens anders.
Geen idee, het is vast anders. Gewoon een ander strand.
Met dat Franse stel. Van het vliegtuig, waar ik logeerde.
Nou, niet echt gezellig, maar ze zijn wel aardig.
Ligt Frankrijk ergens die kant op ?
Nee, eerder die kant op.
Nou, zeg.
We zullen elkaar niet veel gezien hebben.
Tot zo.
Hallo, iedereen.
Je bent naar Parque Guell geweest.
Vond je het leuk ? - Ja, heel mooi.
Maar veel te druk.
Wil je...
Ik kom zo terug.
En jullie sliepen samen in een bed ?
Ja. - Hier ?
Ja.
Wat ? Ze is mijn vriendin.
Hebben jullie dingen gedaan ?
Ja, dat hebben we. Ze is mijn vriendin.
Mijn vrouw.
Ik ben lesbisch.
Juist.
Wanneer komt die van jou ?
Die van mij ? Ze komt binnenkort.
Ze heeft nog dingen te doen.
Ze heeft 'n hoop dingen aan haar hoofd.
Sterkte dan maar.
Grieten zijn geschift.
Lesbisch ?
Ja.
Dat had ze wel kunnen zeggen toen we haar samen spraken.
Ze hoefde het niet te zeggen, Wendy.
Hoe moest ze dat dan doen ? "Ik heb geen hond, maar ik ben lesbisch."
Nee, je hebt gelijk. Het zijn onze zaken niet.
Maar het is wel waar dat...
Wat ? Zit je ermee ?
Nee.
Maar je bent ontgoocheld ? - Nee.
Jaloers ? - Nee. Ik ben zoals jij.
Zij met meisjes, een vreemd idee. - Kom nou.
Niet ? - Nee.
Ik heb reuzehonger.
Ik weet niet of het lekker is, normaal hoort 't anders.
Wat is het ? - Gratin dauphinois.
Een beetje zoals tortilla. - Ik vind tortilla lekker.
Het is niet helemaal 'n tortilla. Er zitten geen eieren in.
Ik heb schoon genoeg van tortilla zonder eieren.
Verdomme ! - Niet alweer !
Is het de hele buurt of alleen bij ons ? - Zo te zien is het alleen hier.
Je bent niet lollig, Alessandro. - Kijk uit !
Waar ben je ? - Hier, schat.
Xavier, waar ben je ?
Ik doe het wel. Wendy doet hier verdomme alles.
We moeten kijken naar... de teller.
De zekeringen.
Wendy ? We zijn hier.
We komen er aan. - Waar ben je ?
Waar ben ik ? - We komen zo.
We zijn hier.
God. - Heb ik je pijn gedaan ?
Nee, het is oké. Sorry.
Het gaat best. - Ze is bang in het donker.
Ja, ik vind het eng. Alles is oké.
Hallo. - Alles oké ?
Kom.
Zullen we ?
Ik geef je het adres. Calle Porta Ferissa.
Mooi. Dank je. - Graag gedaan.
Nou dan maar...
Ik ga even pitten.
Blijf dan bij hen als je wilt. - Welnee.
Is dat Engelse wicht niet wat tuttig ?
Integendeel. Ze is heel aardig.
Zo'n bekrompen trut.
Heeft ze 'n vriend ?
Ja, ze heeft een vriend. En ze is helemaal niet bekrompen.
Ze wisten je toch met de stomste kamer op te zadelen.
Ze is niet stom.
En over twee maanden verhuizen we.
Ben je van plan te gaan zeuren ?
Je had 't beschreven als 'n paleis. En dit is echt...
Je kamer is ronduit duf.
Moet je dat behang zien.
Sorry, maar zo lukt 't me niet.
Maakt niks uit.
We moeten weer even aan elkaar wennen.
Ik snap het wel. Het geeft echt niet.
En met die bende hiernaast.
Het is echt rot.
Vind je het erg ? - Welnee. Ik snap het heus wel.
Het geeft niet.
Ik weet dat we niet veel tijd hebben.
Ik raak verlamd door faalangst.
Het is stom.
Ik vind 't rot.
Hou toch op. Het geeft heus niet.
Ik had het pijnlijke gevoel
dat het afscheid langer duurde dan het weerzien.
De liefde is klote.
Ik vind 't moeilijk.
Ja.
En toch hou ik van haar.
Maar zo...
Bij mij is het precies hetzelfde.
Sabine is kwaad terug naar huis gegaan.
Al moet ik toegeven... - Wat ?
Ik was zo stom te zeggen dat ik me heb laten versieren.
O ja ?
Door wie ? Door een kerel ?
Natuurlijk niet.
Door mijn flamenco-lerares.
We waren samen in de les.
En toen...
Ze deed nog 'n dans voor. Ze was...
te mooi.
Ik kreeg er rillingen van.
Ze keek met van die ogen.
En toen kwam ze dichterbij.
Alsmaar dichterbij.
Heel lieflijk.
Daarna was ze heel ruw. Ze sloeg op mijn dijen.
Niet zo vlug.
Doorgaan.
Ze trok me tegen zich aan.
Toen draaide ze me om.
Ik kon niks meer doen. Ik was...
verlamd. Ze domineerde me totaal.
En toen ?
Het was heerlijk.
Ze kuste me.
Nou.
Jezus.
En heb je dat gezegd tegen Sabine ?
Nee, niet met die woorden.
Niet ?
Nee.
Studeer jij niet te veel ? Wil je wat drinken ?
Nee, dank je.
Ik betaal, jongen.
Je zit hier hele dagen.
Neem toch een chupito.
Wat ?
Waar kom je vandaan ? - Frankrijk.
Frankrijk ?
Frankrijk... Erasmus ?
Ja.
En ben je al lang in Barcelona ?
Twee maand. - Maanden.
Ja, verdomd. Twee maanden.
Precies. Jij gaat te veel naar de colleges, niet ?
Je moet vaker hier komen.
Hier leer je wat echt belangrijk is.
Juan !
Je moet hem 't hoofd niet op hol brengen.
Wacht, ik geef hem Spaanse les... Hoe heet je ?
Heel goed, Xavier. Een voorbeeld...
Weet je wat een "Fransman" is ?
Nee... Wat ?
Een "Fransman" ?
Als je vaker komt, leer je "de puta madre"-Spaans.
In 2 maanden ben je een master.
Hij komt nooit terug.
Dankzij Juan sprak ik na 'n paar maanden "de puta madre"-Spaans.
En zo kwam ik vaak in de bar van Juan en Neus.
Wat gebeurt er ? - We bouwen een feestje.
Anne-Sophie, Juan.
Hallo.
Hallo, Xavier. - Hoi, Neus. Alles kits ?
Xavier heeft 't vaak over je, maar hij zei niet dat je zo knap was.
Je hebt niks gezegd, schoft !
Wat zegt hij ? - Hij zegt...
dat je welkom bent in zijn café.
Mispunt. - We gaan dansen. Kom.
Hallo, schat.
Je had beloofd te komen. Dit is grof.
Nee, maar ik heb geen geld, Martine. Het spijt me.
Ik weet dat ik 't beloofd had.
Ik had ook geen geld, maar ben toch gekomen.
Het laat je koud, hé ?
Het laat me niet koud.
Toch wel. Je houdt nooit woord. Ik zie het niet meer zitten.
Het is echt gemeen voor m'n verjaardag.
Waar ben je ? Weer op 't strand ?
Nee, in Barcelona. Op straat.
Ja, er is muziek. Ik sta voor 'n café.
Er is overal muziek. Hou toch op.
Het stinkt hier.
Jammer dat Barcelona zo vuil is.
Niet vuiler dan Parijs.
Toch wel.
Een hoop plekken hier lijken de derde wereld wel.
Zo ken ik er in Parijs ook een paar.
Maar die kent u natuurlijk niet.
Vindt u me bekrompen ?
Nee.
Toch wel. Ik weet wel wat u denkt.
"Dat arme mens is volslagen bekrompen."
Nee, da's niet waar.
Vindt u me oubollig ?
Een beetje wel, ja.
U bent niet echt "juanita banana".
Wat wil dat zeggen ?
U bent niet echt rock 'n roll. Maar dat weet u ook.
Ja, ik weet het.
Vindt u dat hinderlijk ?
Nee.
Ik wel.
Ik ben niet achterlijk, Xavier.
U bent vlot. Overal. Altijd.
Na enkele maanden spreekt u Spaans,
u tutoyeert iedereen.
Dat kan ik niet.
Ik ben anders opgevoed.
Ik ben niet zo vlot.
Ik weet ook wel dat je hier cool moet zijn.
Maar ik ben geen coole meid. Geen rock 'n roll.
Zo erg is het nou ook niet.
Maar daarom hoef je Barcelona niet vuil te noemen.
Da's geen gebrek aan rock 'n roll, maar racisme.
Racisme ? - Ja.
Oké. Het spijt me.
Ik wilde u er niet mee krenken.
Daar gaat 't niet om. U bent niet in Frankrijk.
U bent nu zes maanden hier. Kijk wat om u heen.
Ik kijk om me heen, Xavier.
U bent wel erg hard met me.
De latente meerwaaarde van een bedrijf
is steeds ondergeschikt aan de waarde- vermindering van de concurrentie.
Hallo, Anne-Sophie ?
Met Xavier.
Ja.
Vandaag ?
Ja, natuurlijk.
Natuurlijk.
Goed.
Tot zo.
Sorry.
Mooi, hé ?
Bent u bang ?
Een beetje wel.
Het is stom, maar ik heb hoogtevrees.
Jammer dat Jean-Michel dit niet ziet.
De stakker moet zo hard werken.
Vindt u het niet erg dat hij zoveel werkt en dat u zo vaak alleen bent
terwijl u hier bent om bij hem te zijn ?
Ja.
Maar daar geef ik hem vaak een standje voor.
Is Suzana er niet ?
Ze is sigaretten gaan kopen.
Wat ?
Nee, niks. - Nee, vertel op.
Zeg op. - Het is stom.
Ik vraag me vaak af of meisjes bij elkaar dildo's gebruiken.
Jongens snappen vaak helemaal niks van vrouwen.
Beide geslachten zitten in hun hoekje zonder echt om de ander te geven.
Een man die echt om de vrouw gaf, zou almachtig zijn.
Hoe bedoel je ?
Jullie snappen niet dat vrouwen een andere psychologie hebben.
Je kent het vrouwenlichaam niet. Je weet niet wat ze echt lekker vindt.
Hoe kom je daarbij ?
Je denkt dat alleen je pik van belang is. Terwijl strelen zo belangrijk is.
Dat weet ik.
Maar je doet het vast niet goed.
Kijk.
Kom... Kom hier.
Wat ?
Als je de billen van een vrouw streelt...
Je streelt haar hier...
En hier. Op haar billen.
Wacht...
Je doet haar benen uit elkaar.
Dit is gęnant.
Ik doe het alleen voor.
Je drukt haar stevig tegen je aan.
Ze mag niet bewegen.
Ze moet voelen dat je haar stevig vasthoudt.
Wat ze ook mogen beweren, veel vrouwen willen die stevige greep.
Dat gevoel gevangen te zijn.
Hou op.
Wat doe je ? - Ik leg het even uit.
Wil je niet dat ik 't uitleg ?
Toch wel. Doe maar.
Je drukt haar stevig tegen je aan.
Dan streel je haar haren...
haar hals...
haar borsten...
En dan reageert ze net zo in paniek als jij.
Je sust haar, je neemt rustig de tijd.
Goed ? - Ja.
Ik leer je hoe je haar laat genieten.
Kom even.
Ik wil Xavier iets leren.
Praktijkles. Dit zou elke man moeten leren.
Hallo.
Leuk u te zien.
Ja, hallo.
Wel grappig dat we hier afspraken.
Het was ons eerste uitstapje. - Ja, dat is zo.
Wat doet u nu ?
Ik kan niet meer. Ik heb zin in je.
Nee... Nee, wat moet dit voorstellen ?
Helemaal niks.
Ik ben getrouwd.
Nee, ik ben getrouwd.
Hou op. Nee...
Ik kan niet.
Nee... nee...
Het was heerlijk. Helemaal zoals in de film.
Eerst deed ze van "Nee, nee, nee."
Maar daarna was het "Ja, o ja, ja."
Ik wist niet dat zoiets bestond.
Ik zei het toch. Allemaal sletten.
Je hebt gelijk. Niet te geloven. Volgende keer
pak ik haar bij de haren en zeg:
"Pijpen, gore teef !" - Nee.
Dat moet je niet zeggen.
Het leven in de herberg raakte georganiseerd.
Vooral Wendy deed het huishouden.
Kijk ! - Wat ?
Hoezo, wat ? Kijk dan ! Dat maak ik niet schoon.
Ik ben het zat de meid te zijn.
Als jullie zo kunnen leven, ik niet.
Ik ben na jou in bad gegaan. - In feite...
Het kan mijn haar zijn. - Wat lach je ?
Wat lach je ? Het is niet lollig !
Schoonmaken !
En af en toe hielpen we wat.
Ook in de koelkast kwam orde.
Verdomme. Alessandro !
Alessandro is er niet.
Luister, jongens. Mijn broer komt naar Barcelona.
Antwoord eerlijk. Kan hij 'n week hier logeren ? Of twee weken ?
Geen probleem. - Echt waar ? Bedankt.
Ik zit op de trein en doe m'n verhaal, Europa-reis, op bezoek bij m'n zus Wendy...
Allemaal oersaai.
Zegt die kerel iets in het Spaans waar ik niks van snap.
Iets van "corrida"
en "vamos a la playa".
Ik snapte het niet en toen zei ik... gewoon om grappig te zijn...
En dat snapte hij dan niet. Hij vatte 't niet goed op. Heel slecht zelfs.
Je weet wel, zoals de Fransen...
Weet je wel ? En Spanjaarden...
Nou ja, hoe dan ook... En toen zei hij tegen me...
Hier in Spanje zeggen we niet "caramba".
Niet ? - Nee.
Spanjaarden lijken me wel een trots volk.
Heb je al veel Spanjaarden ontmoet ?
Nee. Alleen die kerel in de trein. En jou.
Waarom verkondig je dan zulke theorieën ?
Nee, dat doe ik niet. Je weet wel wat ik bedoel.
Ja, hoor.
Ik geniet echt van je monologen.
Wat heeft ze gezegd ? - Doet er niet toe.
Toch niks gemeens ? - Nee. Het was oké. Heus.
Het is fijn dat je er bent.
Wendy ? - Ja ?
Vanavond gaan we uit.
Ja ? Wie allemaal ?
Isabelle en iedereen. - Nee. Ik pas.
Wendy, je moet uitgaan.
Ik kan niet, Xavier.
Ik moet echt schrijven. - Je kunt morgen schrijven. Kom nou.
Nee, het is mijn dagboek. Ik moet gedisciplineerd zijn.
Wendy, je bent veel te serieus. - Hoezo, te serieus ?
Je bent geen non. Ga alsjeblieft mee.
Ik ben geen non. Alleen wil ik niet uit...
met iedereen.
Ik hou niet van clubs en dansen.
Ik mag dan geen typische trendy Londense meid zijn,
maar ik vind techno saai.
Als ik een non ben omdat ik te weinig uitga, dan moet dat maar.
Prettige avond nog.
Maar, Wendy...
Laat me met rust, Fransoos.
Toe nou. Ik ben geen Fransoos.
Gaat het, William ?
Red je het ?
Je neemt xtc. - Van Delhi trok ik naar Agra.
En je weet wat er in Agra is. De Taj Mahal.
En dat was heel leuk.
Echt prachtig. Alleen begon het regenseizoen.
In het hotel kwamen de slangen uit de wc gekropen.
Wat niet leuk is als je ziek bent en de wc moet omarmen.
Wendy... - Wie is dat ?
Mijn broer. - Hoe gaat het ?
Prima. - Waar kom je vandaan ?
Uit de States. - Weet ik wel.
Uit Santa Fe...
Oké ? - Da's mijn zusje.
Tot kijk, mensen.
Het spijt me ontzettend.
Kom, loop nou maar.
Ik bederf altijd alles.
Je drinkt te veel. - Ik moet even gaan zitten.
William, toe nou. - Vijf minuutjes.
Gaat het alweer ? - Vijf minuutjes.
Haal 'n paar keer diep adem. - Vijf minuutjes is niet lang.
Wacht even !
Hallo.
Guten Tag. Waar is Alessandro ? - Geen idee. Uit.
O, oké. Wat ben je aan het doen ? - Ik studeer.
Volgende week heb ik examens. - Examens.
Examens, ja. Marketing.
Ken je Philip Coatler ? - Nee.
'n Geweldige man.
Ik zou 't rot vinden hier te zitten terwijl buiten de zon schijnt.
Altijd maar zitten studeren. Je bent heel erg...
Meer dan de anderen. Jij bent van "dit is mijn werk, ik moet werken.
God, ik heb de hele dag geen blad geleerd.
Mijn wereld stort in." Weet je wel ?
Je bent zo keurig in alles.
Vind je ? - Ja.
Kijk maar naar Alessandro z'n bed. Een regelrechte puinhoop.
Italië... Duitsland.
Da's zo typisch Duits. Duitsers willen altijd alles keurig in orde.
Altijd en overal. - Dat weet ik niet zo.
Neem nou Adolf Hitler. Hij begon met zulke dingen in Duitsland.
De bussen en de treinen en dat soort dingen.
De treinen moeten op tijd zijn. In Engeland is alles te laat.
De treinen, de bussen.
Ik moet echt studeren, ik wil dat je weggaat.
Moet ik weg uit de kamer ?
Weg ?
Dat vind ik niet grappig. - Het was maar 'n geintje. Kom terug.
Wendy ? - Ja ?
Kan ik je even spreken ? - In het Spaans ?
Zoals je wilt. - Waar wil je over praten ?
Over je broer.
Het was een grapje. - Het is niet lollig !
Hij maakt van een mug een olifant.
Dat kan me niet schelen ! Je pakt je spullen en je gaat.
Wat ? - Ja, William !
Je moet 's leren volwassen te worden. Je kunt je zo niet gedragen.
Dat meen je niet. - O jawel.
Hou je schoenen aan, je gaat ! Eruit !
Heb wat meer verantwoordelijkheidsgevoel.
Je vrienden zijn saai. - Ga weg !
Ik ga weg ! Ik ga weg !
Hé, zusje. - Oké.
Ik denk dat je me nog gek maakt.
We horen het niet bij je thuis te doen.
Ik kan maar beter gaan.
Weet je het zeker ?
Vat het niet verkeerd op.
Wow, Xavier !
Wat leuk je te zien. Da's lang geleden.
Ja, da's waar. Maar ik ging net weg.
Nee, blijf. Tenminste voor 'n borrel.
Goed. - Ik leg even m'n spullen weg.
Blijf... Blijf hier.
Hou op.
Wel, m'n beste Xavier ?
Ik hoor dat je mijn vrouw naar linke kroegen meeneemt.
Ja, ik breng haar op het slechte pad. Een heel klein beetje.
Alles oké, lieve ? - Ja. Ik ben moe.
Hallo ?.. Ogenblikje.
Xavier... Ik heb je lief.
Ja, hallo. Alles oké ?
Al lang ?
Hoe lang ?
Wie is het ?
Hoe heet hij ?
Wat kan ik zeggen ?
Juist, ja. Tot later.
Ja, ik...
Xavier, mijn vriend...
Niet te geloven !
Naar Barcelona !
De vrouwtjes van Parijs !
Jij houdt ook niet meer van mij. - Ik hou wel van je.
Het maakt niet uit dat ik wegging.
Het was een buitenkans. Alleen jammer dat 't niet samen kon.
Maar daarom hoeven we niet uit elkaar te gaan.
Je hebt nooit van me gehouden. Je kunt van niemand houden.
Je denkt alleen maar aan jezelf.
Aan je studie, je carričre bij het ministerie.
Helemaal niet ! - Toch wel !
Zo'n baantje zouden je ouders fijn vinden.
Je vader, de vriend van je vader, je moeder !
Van je moeder hou je wel, hé ? - Nee !
Wees gerust, er zijn geen files.
Over 'n kwartiertje zijn we in de luchthaven.
Ik ben blij dat ik je gezien heb.
Al was het nog zo kort.
Wil je nog altijd niet zeggen waarom je maar een dag kwam ?
We kunnen toch praten ?
Ben je niet blij me te zien ? - Hou je kop !
Verdomme, ma !
Hou je kop !
Ik ben het zat alleen schoon te maken.
Lars, help even. - Sorry, ik moet ervandoor.
En jullie ? Xavier, Alessandro ?
Ik ga wel... Ik kom al.
God, voel je je wel lekker ? Weet je wat dit is ?
Nee, wat ? - Een bezem.
Hoe lang ga je nog tv kijken, Xavier ?
Je moet wat doen.
Probeer je te bewijzen dat je verdriet hebt ?
Je mag verdriet hebben. Maar dit is belachelijk.
Iedereen krijgt 't op z'n heupen van je.
O ja ? - Ja.
Ik ga al.
Anna !
Pas later had ik door wat er gebeurd was.
Soms is het leven nog erger dan 'n slechte soap.
Dat betekent: is die baby van jou ?
En dat betekent: Ja.
En hij is ook van jou.
En dat is iets van:
Waarom zei je dat niet eerder ?
Je was niet te bereiken. En ik wilde hem houden zonder wat te zeggen.
Ik dacht dat ik sterker was. Maar na zes maanden is het te zwaar.
Ik ben alleen en de baby heeft geen vader.
O, een baby !
Je hebt geen idee... je plannen komen me de strot uit.
Je bent vader. Je hebt een kind.
Ik weet niet, jank, huil, maar doe iets !
Blijf hier verdomme niet staan !
Waarom is mijn leven altijd zo'n puinhoop geweest ?
Het was altijd al ingewikkeld, klote, wanorde, rommel.
Het leven van de anderen lijkt eenvoudiger, logischer.
Een vriend van me verzamelde vliegen.
Volgens hem zijn vliegen
eigenlijk heel spraakzaam.
Ze willen ontzettend graag communiceren.
Weet je hoe ze zich voortplanten ?
Nee.
Nou. Stel even... jij bent het wijfje.
En ik ben het mannetje. En het gaat ongeveer zo.
Het mannetje vliegt rond.
Hij weet niet precies waarheen.
En dan ziet hij plots het wijfje.
En dan komt ie...
En hij spuugt op haar. En ze is zwanger.
Snap je ?.. De natuur. Krankzinnig, hé ?
Toe nou, William.
Oké.
Vroeger stelde mijn leven al niks voor.
Maar nu werd het echt... nog minder dan niks.
Alles ging naar de verdoemenis.
Op weg naar Mare Magnum zag ik Wendy met haar Amerikaan.
En plots liep ik Erasmus tegen het lijf.
Erasmus ? - Ja.
Sorry, ik snap het niet.
Het geeft niet.
Ik was zo blij je te zien.
Het geeft niet.
In het begin was ik erg opgewonden.
Het geeft niet.
Dat weet ik wel, maar toch...
Echt, Xavier...
Het geeft niet.
Ik was blij je te zien.
Ik snap je niet.
We hadden toch een gesprek na La Paloma samen met Soledad.
Jullie dreven de spot met Bruce omdat hij zo'n typische
Amerikaanse etter was. En zaterdag was je hem aan 't zoenen
in Mare Magnum.
Ik wil begrijpen waarom je met die eikel uitging. En ontken dat niet.
Ik weet dat hij 'n eikel is. - Waarom dan ?
Tja, ik voel me tot hem aangetrokken.
Snap je ? Hij is anders, hij is leuk.
Weet je nog, die avond samen toen hij gitaar speelde
en we allemaal zongen ? Dat vond ik heerlijk.
"No woman, no cry" ?
Ja, wat is daar mis mee ?
Voel je je daardoor aangetrokken ? Dat is bespottelijk.
Het is alleen maar seks, Xavier.
Ik heb graag seks met hem.
En je vriend dan ?
Verdomme, Xavier ! Dat moet jij net zeggen.
Je vriendin heeft je de bons gegeven, oké. En je hebt het moeilijk.
Maar dat is niet mijn schuld.
Erasmus ?
Ja ?
Sorry, ik denk dat 't niet goed met me gaat.
Ik slaap niet, ik ben depressief.
Is het nog normaal ?
Het stelt misschien niks voor.
Het kan gewoon je limbisch systeem zijn.
Wat is dat ?
Het primitieve deel van de hersenen. De zetel van de animale emoties.
De cortex stuurt de meer ontwikkelde reacties.
Misschien moet je... - Dat zal het zijn.
En krijg je daar visioenen van ?
Heb je visioenen ?
Wat zie je ?
Ik zie Erasmus.
We zullen wat tests doen.
Doe uw ogen dicht en tel tot tien.
Een...
Ik zoek de hypocampus.
In het inwendige deel van de temporale kwab.
Maar...
Maar ik spreek geen Frans.
Geen nood, we maken alles schoon.
Ik ben mijn moedertaal kwijt.
Wat doe je daar, schat ?
Nou, niets.
Ik wandel wat.
Xavier...
Je maakt me nog gek.
Jean-Michel !
Nu dan...
De resultaten van alle tests.
Precies wat ik dacht. Je hebt niks. Alleen wat stress.
Je hebt niets gezien dat...
Nee. En op de scanner zie je nu alles.
En dus...
Niks, zeg ik je.
Maar...
je houdt wel op met Anne-Sophie te zien.
Ze heeft alles opgebiecht.
Ik wil niet dat je haar nog ziet.
En ik wil je ook niet meer zien.
Maar... - Hou je kop.
Ik zag Anne-Sophie niet langer.
Maar Wendy bleef wel haar Amerikaan zien.
Hallo ?
Wie ?
Alistair ?
O, Wendy. Ze slaapt nu. Wil je haar wekken ?
Je wilt haar niet wekken.
O, je bent op de luchthaven.
Een verrassing ? Geen probleem. Een verrassing. Daag.
Hallo ?
Weet jij nog wie Alistair is ?
Alistair is de vriend van Wendy.
Ja, heel zeker.
Verdomme !
We hebben hem gezien toen hij op bezoek kwam. Waarom ?
Omdat hij net in Barcelona geland is.
Net geland ? In Barcelona ?
Nee toch ! Verdomme.
We moeten hem voor zijn.
Ja, ja !
Wendy... Wendy...
Nul, nul...
Wendy.
Verdomme !
William !
Met Alessandro. Waar ben je ?
Je moet meteen naar huis.
Ja, omdat...
Omdat hij... Alistair...
Ik heb telefoon. Kijk uit.
Ja ?
Hoi, Alessandro. Vertel op.
Wat ?
Verdomme... In orde.
Goed, goed. Ja, tot zo. - Wat gebeurt er ?
Hallo ?
Ja ?
Verdomme.
Alistair ! Wat doe jij hier ? - Ik kom net aan. Ik wilde aanbellen.
Leuk je te zien.
Ja, jou ook. Je ziet er goed uit.
Geweldig. Fijn je te zien.
Ja, leuk je te zien.
Verdomme. Mijn sleutel doet 't niet.
De deur is kapot. Het eeuwige liedje. - Zal ik proberen ?
Nee, nee.
Kapot is kapot. Weet je wel ?
Ik weet hoe die deur is.
Zullen we beneden wat gaan drinken ? Ja ! Laten we wat gaan drinken.
Is er niemand ? - Nee.
We gaan 'n biertje drinken, goed ?
Wat gebeurt er ?
De deur is weer kapot. - Ach, verdomd.
Daarom gaan we 'n biertje drinken. - Goed idee.
Hoe moet 't nou met de deur ?
Lars en Soledad hebben 'n goeie sleutel.
Lukt het, Lars ? - Ja.
Jullie hebben de sleutel die 't doet. - Tuurlijk.
Mooi. Ik wil m'n bloemen kwijt.
Maat ! - Sorry.
Wat nu ?
Hij krijgt argwaan. - Doe alsof jouw sleutel ook niet werkt.
Gatverdamme !
Weet Wendy dat je... - Nee. Het is 'n verrassing.
Voor Wendy ? Ze zijn...
Wat heeft die verdomde deur ?
Wendy zal dolblij zijn. - Eindelijk !
Open ! - Welkom, Alistair !
Wat doe je ? - Stil !
Alistair is er. Nu ! Sta op.
Na jouw bezoek ging ik m'n vriendin opzoeken. Dat wilde ik je vertellen.
Dat kan straks. Ik leg de bloemen even in Wendy's kamer.
Wat doe je ? - Alistair !
Dit is de vriend van Wendy, Alistair.
Heb je... Hoe was... de vlucht ? Was alles in orde ?
Dit is...
Dit is de eerste keer dat ik zoiets doe.
Excuus.
Nee, nee. Mijn excuses.
Mijn excuses, William.
Niks aan de hand. Sorry.
Oké ? Goed ?
Ja, ja.
Oké. Sorry.
Ja. Daag.
Wat wilde je vertellen over je vriendin ?
Weet je het ?
Maar het geeft niet.
Het geeft niet ?
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Laat maar. Je hoeft niks te zeggen.
Goed, dan zeg ik niks.
En... En jij...
Jij zegt ook niks.
Hallo, iedereen.
Alistair !
God !
Verrassing ! - Wat doe jij hier ?
Voor jou. - God, wat prachtig.
Je ziet er fantastisch uit.
Ik heb je ontzettend gemist.
Het jaar was bijna om.
Ik begon na te gaan
wat ik in Barcelona allemaal had willen doen
en niet gedaan had.
Ben jij op de Montjuic geweest ?
Ik had vast 'n hoop dingen gemist.
Stom dat je geen meisje bent.
De wereld zit slecht in elkaar.
Ik zou de volgende dag vertrekken.
We trokken met z'n allen naar 'n bar om afscheid te nemen.
Maar ik was er niet klaar voor.
Mijn bagage was niet gepakt.
Het is hier bloedheet.
Hallo.
Wat doe jij hier ? - Soledad is 'n vriendin.
Echt ? Ik heb 'n jaar bij haar gewoond.
Nou ja, in dezelfde flat.
Ja. Dat wist ik. - O ja ?
Wij moeten eens opstappen.
Ik moet morgen vroeg op en...
Excuseer me even.
Alvast bedankt. Het was echt aardig.
Ik vond 't leuk dat jullie kwamen.
Ik meen het echt.
Dat wilde ik even zeggen.
Nou, tot kijk dan maar.
Tot kijk, Anne-Sophie.
Ja, tot kijk.
Xavier...
Kijk !
Wat ? - Kijk daar.
Isabelle is lesbisch. Kijk, ze zoent een meisje.
Ze zoent een meisje ! Kijk ! - Kom.
Eigenlijk val ik reuze mee. Iedereen mag me.
Wil je alsjeblieft je kop houden ?
Excuseer me. Excuseer me, maar ik moet nu terug naar huis.
Ik moet om acht uur in de luchthaven zijn en ik moet nog pakken.
Sorry. - Geef hem het T-shirt.
We hebben een cadeautje voor je.
Iedereen heeft er wat opgeschreven.
Dank je wel.
- Tot ziens.
Je moet naar Parijs komen.
Blijf Spaans spreken. - Ja, tot kijk.
Tot ziens.
Goede reis.
Tot kijk.
Je moet naar Rome komen. - En jij moet naar Parijs komen.
Ga nou.
Tot kijk, Wendy.
Wat is er, Wendy ? - Ik weet het niet.
Jij bent de eerste die weggaat, wij volgen.
Het is vreemd.
Ga nou maar. - Tot kijk.
Tot ziens.
Volgend jaar ga ik naar Frankrijk.
Je spreekt Frans. - Ja.
Dat heb je me nooit verteld.
Ik moet ervandoor.
We zien elkaar weer.
Goede reis.
Tot kijk.
En Catalaans spreken, hoor !
Cabron ! Kom op, man.
Rot nou op.
Ik kan heus niet werken als je me zo alleen laat.
Tot kijk.
Ga naar Frankrijk naar de Fransozen.
Ik ben gek op foie gras.
Het was vreemd om vlees te kopen.
Alsof het jaren geleden was.
Je zult 't lekker vinden.
Het komt van je lievelingsslager.
Geef maar.
Dank je.
En ?
Blij dat je terug bent ?
Ja... Ja.
Je zegt niks.
Nou, ik weet niet...
Het was leuk.
Vertel op.
Mam, ik ben er een jaar geweest.
Precies, een jaar. En je vertelt niks.
Toe, hou op, mam.
Mam...
Ik ben blij je te zien.
Het is niet aan je te merken.
Waarom moest je dat nou zeggen ? - Nou, ik zei het omdat...
omdat...
omdat ik wist dat 't je pijn zou doen.
Ik weet heus wel dat je van me gehouden hebt.
Maar soms voelt een mens de behoefte
om het mes in de wond te draaien.
Nu dan...
Ik wist dat dit onze laatste kus was.
Ik dacht terug aan de eerste.
Dat was in de Rue d'Orchampt.
Waarom hadden we de straat met het kleinste trottoir gekozen ?
Er was heel wat gebeurd tussen beide kussen.
Alle straten waar ik met haar was geweest.
Het ingewikkelde parcours.
Om hier te belanden... vandaag...
zonder haar.
Ik belandde in de straten van Parijs waar Parijzenaars nooit komen.
Ik was een vreemdeling onder vreemdelingen.
Ik wist niet waarom ik daar was.
Ik heb nooit geweten waarom ik ergens was.
Ik zal 'n typische kop hebben.
Erasmus ?
Waarom ?
Ik was geselecteerd.
Dit is mijn eerste werkdag.
Ik had weer net zo'n buikpijn als op school
bij de eerste schooldag of 'n overhoring.
Die verdomde buikpijn.
Ik dacht dat 't voorbij was.
Hier is het.
Nummer 2038.
Het kantoor.
Ik hoorde dat je er was. Welkom in de club.
Dag, Bernard. - Morgen, meneer.
Leg hem alles goed uit.
Dit is het dossier waar ik het over had.
Ik heb nu helaas geen tijd.
Maar we zien elkaar gauw.
Tot kijk.
Kopje koffie ?
Het gebouw is een tikje naargeestig,
maar de sfeer is geweldig.
Dat is waar.
We lachen heel wat af. Niet, monsieur Bernard ?
Wacht maar af. - Kom op.
Hoe oud bent u ?
Vijfentwintig.
Dan wordt u een jong-gepensioneerde.
Ze verwarmen de boel keihard.
Daarom zet ik de verwaarming op 2.
Twee is prima. Ruim voldoende.
Met de dossiers mag je je niet vergissen.
Je hebt de gele... de blauwe
en de rode.
Dat geldt ook voor de computer.
De Europese Commissie is er erg pietepeuterig mee.
Ze maken er geen grapjes om.
Orde verplicht.
Alles op z'n plaats en 'n plaats voor alles.
Niet, monsieur Bernard ?
Ik kies voor een uitzichtloze toekomst.
Ik ga doen wat ik altijd al wou. Ik ga schrijven.
helder nu. Alles lijkt duidelijk, simpel, helder nu.
Dat ben ik niet.
En dit ook niet.
En dat evenmin.
Maar ik ben dat alles. Ik ben hem...
hem... en hem.
Maar ook hem en hem.
En ook hem.
En ik ben ook hem. - Ik wil boeken schrijven.
En hem
wil ik niet teleurstellen.
Ik ben haar... haar...
en ook haar.
Ik ben Fransman, Spanjaard,
Engelsman, Deen.
Ik ben niet een, maar velen.
Ik ben zoals Europa, ik ben dat alles.
Ik ben een grote warboel.
Eindelijk kan ik alles gaan vertellen.
Alles is daar begonnen, met het opstijgen.
Nee, het gaat niet over 'n vliegtuig dat opstijgt.
Het gaat niet over opstijgen.
Of toch wel, het gaat over opstijgen.
Alles is daar begonnen.
Nederlandse ondertiteling bewerkt door : AlpHa